مشايخ ابن ابى عمير ثقه هستند ، و گفتيم ثقه به نحو اطلاق دال بر امامى بودن است . هر يك از اين شواهد به تنهايى كافى است براى امامى بودن ، تا چه رسد به مجموع آنها . فتحصّل كه غياث بن ابراهيم امامى است . اعتبار غياث بن ابراهيم : غياث بن ابراهيم ثقه و مورد اعتماد است چون : 1 - نجاشى صريحاً او را توثيق كرده است . 2 - از مشايخ ابن ابى عمير است . 3 - كتابش را جماعتى از اماميه روايت مىكنند . 4 - كلينى به او اعتماد كرده است . 5 - بزرگانى چون صدوق و مفيد و شيخ طوسى و . . . با اينكه قريب العهد به او هستند و با توجه به كثير الرواية بودنش او را مىشناخته‌اند در هيچ جا روايت او را رد نكرده‌اند . روايات مسأله : ( اين روايات از كتاب جامع الاحاديث الشيعة ج 20 ص 31 به بعد نقل مىشود ) روايت اول : ( كافى ) على بن ابراهيم عن أبيه عن ابن أبى عمير عن أبى ايوب الخزّاز عن محمد بن مسلم قال سألت ابا جعفر عليه السلام عن الرجل يريد ان يتزوج المرأة أ ينظر اليه ؟ قال نعم ، انما يشتريها باغلى الثمن . از اين روايت استفاده مىشود كه كسى كه قصد ازدواج با خانمى را دارد مىتواند به او نگاه كند ، و نسبت به متعلق نظر مطلق است و اسمى از وجه و كفين و . . . نبرده است . روايت دوم : ( علل الشرايع ) أبى ره عن سعد بن عبد الله عن أحمد بن محمد بن عيسى عن البزنطى عن يونس بن يعقوب قال : قلت لأبي عبد الله عليه السلام الرجل يريد أن يتزوج المرأة يجوز ان ينظر اليها ؟ قال نعم و ترقّق له الثياب لانه يريد ان يشتريها باغلى ثمن .